เรื่องเด่น เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันศุกร์ที่ ๒๐ พฤศจิกายน ๒๕๖๙

ในห้อง 'หลวงพ่อเล็ก วัดท่าขนุน' ตั้งกระทู้โดย iamfu, 20 พฤศจิกายน 2026 เวลา 20:06.

สถานะของกระทู้:
กระทู้ถูกปิด ไม่สามารถโพสต์ตอบกลับได้
ขณะนี้มีคนกำลังดูกระทู้นี้อยู่ 7 คน ( สมาชิก 0 คน และ บุคคลทั่วไป 7 คน )
  1. iamfu

    iamfu ผู้ดูแลเว็บบอร์ด ทีมงาน ผู้ดูแลเว็บบอร์ด

    วันที่สมัครสมาชิก:
    25 กันยายน 2008
    โพสต์:
    25,476
    กระทู้เรื่องเด่น:
    3,311
    ค่าพลัง:
    +27,032
    เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันศุกร์ที่ ๒๐ พฤศจิกายน ๒๕๖๙


    ​
     

    ไฟล์ที่แนบมา:

  2. iamfu

    iamfu ผู้ดูแลเว็บบอร์ด ทีมงาน ผู้ดูแลเว็บบอร์ด

    วันที่สมัครสมาชิก:
    25 กันยายน 2008
    โพสต์:
    25,476
    กระทู้เรื่องเด่น:
    3,311
    ค่าพลัง:
    +27,032
    วันนี้ตรงกับวันศุกร์ที่ ๒๐ พฤศจิกายน พุทธศักราช ๒๕๖๙ อากาศยามเช้าที่ "โรงแรม ๑๐๑ บ้านเฮา" อยู่ที่ ๒๓ องศาเซลเซียส ครั้นทำงานเล็ก ๆ น้อย ๆ ของตนจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็ได้ล้างหน้าแต่งตัว ตั้งใจว่าจะลงไปเดินถ่ายรูปรอบ ๆ โรงแรม แต่ปรากฏว่าห้องอาหารของโรงแรมเปิดแล้ว และมีคณะนักท่องเที่ยวกลุ่มใหญ่ ซึ่งน่าจะเป็นหน่วยงานหรือส่วนราชการอะไรบางอย่าง เพราะว่ามีเครื่องแบบเหมือน ๆ กันหมด เข้าไปใช้บริการกันอย่างคับคั่ง..!

    กระผม/อาตมภาพ และ "ทิดปิง" (นายกวีศิลป์ หิรัญยพิสุทธิกุล) จึงเข้าไปร่วมวง "นัว" กับเขาด้วย สักพักหนึ่ง "ท่านอาจารย์ซี" (ผศ.ดร.ฉันทัส เพียรธรรม) หัวหน้าคณะทัวร์ของเราก็ลงมา แต่แทบจะหาโต๊ะจัดอาหารที่นำมาจากเมืองไทยให้กับคณะของเราไม่ได้..!

    อีกครู่หนึ่งต่อมา "ครูบาพันแสน" (เจ้าอธิการธรรมชัย อคฺคธมฺโม) เจ้าคณะตำบลปิงโค้ง เจ้าอาวาสวัดศิลาวาส (ปิงโค้ง) จังหวัดเชียงใหม่ "ครูบาไอซ์" (พระนิชวัชญ์ ญาณวิสุทฺโธ) เลขานุการรองเจ้าคณะอำเภอสันทราย ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดเมืองขอน จังหวัดเชียงใหม่ "พระครูวิโรจน์กาญจนเขต, รศ.ดร." เจ้าคณะตำบลบางขนุน เจ้าอาวาสวัดอุทยาน ก็ตามกันลงมา แต่กระผม/อาตมภาพอิ่มเสียก่อนแล้ว..!

    จากนั้นก็กลับขึ้นห้องไป เพื่อนำเอาพาวเวอร์แบงค์ที่ลืมติดตัวลงมาด้วย ไปนั่งรออยู่พักหนึ่ง รถยนต์ของเราก็มารับ จึงขึ้นไปรับเครื่องปรับอากาศเย็นชื่นใจ และส่งไลน์ไปบอกในกลุ่มว่า "รถมาแล้ว" แทนที่จะออกเดินทางตามเวลาที่กำหนดไว้คือ ๖ - ๗ - ๘ ก็กลายเป็นว่าแค่ ๗ โมงกว่า พวกเราก็เดินทางตรงไปยังพระราชวังสุลต่านแห่งเกอราตน ซึ่งพระราชวังแห่งนี้ กระผม/อาตมภาพเคยมาแล้ว

    รถยนต์ของเราวิ่งมายังสถานที่จอด ซึ่งห่างพอสมควร แล้วก็ต้องอาศัยรถไฟฟ้า หรือ ชัตเทิลบัส ๒ คัน นำคณะของเราตรงเข้าไปยังพระราชวัง ซึ่งไปถึงเขายังไม่เปิดจำหน่ายตั๋วให้ เพราะว่ายังไม่ได้เวลา ๘ โมงครึ่ง บรรดาพ่อค้าแม่ขายต่าง ๆ ต่างแห่กันมา ขายรูปบ้าง ขายโมเดลจำลองบุโรพุทโธบ้าง ขายนกหวีดเป่าเป็นเสียงสารพัดนกบ้าง ดูหน้าตาและสถานที่ ตลอดจนกระทั่งต้นไม้ใบหญ้า และเทวดาที่เป็นรุกขเทวดา ภุมมเทวดาทั้งหลาย ก็เป็นผู้เดิมคนเดิม ไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรเลย..!
     
  3. iamfu

    iamfu ผู้ดูแลเว็บบอร์ด ทีมงาน ผู้ดูแลเว็บบอร์ด

    วันที่สมัครสมาชิก:
    25 กันยายน 2008
    โพสต์:
    25,476
    กระทู้เรื่องเด่น:
    3,311
    ค่าพลัง:
    +27,032
    "ท่านอาจารย์ซี" พาพวกเราถ่ายรูปหมู่แล้วก็บรรยายให้ทราบว่า ด้านหลังที่เราหันหลังให้ตอนถ่ายรูป ก็คือพระราชวังตอนที่ ๑ ซึ่งเขาปิดไม่ให้เข้า ที่พวกเราจะเข้าไปชมก็คือพระราชวังตอนที่ ๒ แล้วหลังจากนั้นก็จะไปชมพระราชวังน้ำ

    เมื่อถ่ายรูปและบรรยายเสร็จ ก็ได้เวลาซื้อตั๋วพอดี เจ้าหน้าที่นำเอาตั๋วมารัดข้อมือให้ แล้วก็ปล่อยผ่านเข้าไปด้านใน เข้าไปถึงก็เห็น "หน้ากาล" อารักษ์ของพระราชวังตนเดิม กำลังแลบลิ้นอยู่ พวกเราจึงถ่ายรูปคู่ด้วย แล้วเดินเข้าไปด้านใน ซึ่งมีศาลา ๖ เหลี่ยม และบรรดา "คุณลุง" แต่งตัวแบบชวาโบราณ เหน็บกริช เดินไปเข้าเวรกันเป็นแถว มีเจ้าหน้าที่หญิงในระดับ "สาวใหญ่" ท่านหนึ่งตามคณะของเรามาด้วย

    "ลุงซอนนี่" มัคคุเทศก์ท้องถิ่น ให้ข้อมูลต่าง ๆ แบบน้ำไหลไฟดับ ถ้าหากว่าส่วนไหนไม่แน่ใจ ก็หันไปถามเจ้าหน้าที่หญิง หรือมัคคุเทศก์ประจำวังสุลต่านแห่งนี้ เมื่อเขาให้ข้อมูลมา ก็หันมาอธิบายให้กับเราอีกครั้งหนึ่ง

    หลังจากนั้นพวกเราก็ได้ถ่ายรูปหมู่ตรงบริเวณปากทางเข้าตำหนัก แล้วก็เดินไปชมสถานที่ด้านในแห่งแรก ซึ่งก็คือพิพิธภัณฑ์พิธีราชาภิเษกสมรส ซึ่งจำลองเหตุการณ์ต่าง ๆ ตลอดจนกระทั่งเสื้อผ้า ข้าวของเครื่องใช้ เครื่องประดับ ในพระราชพิธีอภิเษกสมรส ระหว่างองค์หญิงของสุลต่านแห่งพระราชวังเกอราตน และพระราชบุตรเขย ซึ่งเมื่อทำการอภิเษกสมรสแล้ว ก็ได้รับการยกขึ้นเป็นเจ้าชาย ก็คงประมาณพระราชบุตรเขยของจีนนั่นเอง

    พวกเราเดินดูและฟังบรรยายโดยที่มีคณะนักท่องเที่ยวคณะใหญ่เบียดแทรกเข้ามาด้วย แล้วกระผม/อาตมภาพก็เห็น "คุณยายมัคคุเทศก์" ซึ่งเคยนำกระผม/อาตมภาพชมวังแห่งนี้เมื่อ ๑๔ ปีที่แล้ว คุณยายดูแก่ชราลงไปมาก แต่ก็ยังมาทำหน้าที่อยู่เหมือนเดิม กระผม/อาตมภาพยกมือทักทาย คุณยายก็ยิ้มให้ แต่ว่ายังทำหน้าที่อยู่ไม่เลิก จึงหันไปบอกกับ "ทิดปิง" ว่า "นี่คือคุณยายที่เจอกันเมื่อ ๑๔ ปีที่แล้ว" แต่กว่าพวกเราจะชมสถานที่และฟังบรรยายเสร็จ เดินออกมาก็ปรากฏว่าคุณยายนำคณะหายไปแล้ว..!

    พวกเราจึงมาชมตำหนักเล็กตำหนักน้อยต่าง ๆ โดยเฉพาะส่วนที่สำคัญก็คือ จัดตั้งเป็นเทวาลัยพระอิศวร ซึ่งมีรูปของ "พระอิศวร" และ "โคนนทิ" อยู่ด้านใน เพื่อให้ใครก็ตามที่มีความเคารพ จะได้เข้ามาสงบจิตสงบใจอธิษฐานขอพรกันที่นี่
     
  4. iamfu

    iamfu ผู้ดูแลเว็บบอร์ด ทีมงาน ผู้ดูแลเว็บบอร์ด

    วันที่สมัครสมาชิก:
    25 กันยายน 2008
    โพสต์:
    25,476
    กระทู้เรื่องเด่น:
    3,311
    ค่าพลัง:
    +27,032
    จากนั้นก็เดินต่อไปยังห้องต่าง ๆ ซึ่งมีทั้งรูปของพระราชวังจำลองที่ต่อเนื่องยาวเหยียด จนกระทั่งไปสุดที่ชายฝั่งทะเล แล้วเดินทะลุออกมาทางด้านนอก ซึ่งอาคารบางส่วนนั้นเขาปิดไม่ให้เข้า บางส่วนก็แสดงข้าวของเครื่องใช้สมัยก่อน ซึ่งเป็นของหายาก อย่างเช่นพวกเครื่องแก้วเจียระไน เป็นต้น ถึงแม้ว่าสมัยนี้จะหาง่ายและราคาถูกลง แต่คุณค่าทางประวัติศาสตร์ก็ไม่ได้มีเหมือนของเก่า

    จนกระทั่งพวกเราออกมาเรียบร้อย ก็เดินย้อนกลับมาทางเดิม ปรากฏว่าทางด้านศาลาประชุม หรือศาลาว่าการ มีผู้มานั่งร้องเพลงและเล่นดนตรีโบราณอยู่ "ลุงซอนนี่" บอกให้พวกเราไปนั่งฟัง แต่กระผม/อาตมภาพบอกว่า "ไปเที่ยวที่อื่นต่อดีกว่า" จึงได้เดินวนจนออกมาข้างนอก

    บรรดาช่างภาพกรูกันเข้ามา เจอหน้าใครเหมือนรูปที่ตนเองถ่ายและพิมพ์เป็นปฏิทินไว้ ก็ส่งให้เพื่อขายเอาเงิน กระผม/อาตมภาพทำไม่รู้ไม่ชี้เดินหนีไปพร้อมกับ "น้องเล็ก" (นางสาวจิราพร ซื่อตรงต่อการ) แต่ว่า "พระครูวิโรจน์กาญจนเขต, รศ.ดร." ทำใจไม่ได้ จึงควักกระเป๋าซื้อรูปของกระผม/อาตมภาพไว้เสียเอง..!

    พวกเราย้อนออกมาทางด้านประตูข้างนอก รอจนกระทั่งชัตเทิลบัสมาถึง ก็นั่งชัตเทิลบัสวิ่งไปยังพระราชวังน้ำ หรือที่ภาษาอังกฤษเขียนว่า "Water Palace" แต่บ้านเราน่าจะเรียกว่า "พระราชวังฤดูร้อน" มากกว่า เป็นสถานที่ซึ่งสุลต่านและบรรดาเหล่าสนมกำนัลต่าง ๆ มาทำการสระสรง หรือว่าสำราญกายกันที่นี่

    รอจนกระทั่งซื้อตั๋วได้แล้ว พวกเราก็เข้าไปด้านใน เดินชมสถานที่ตามอัธยาศัย ใครชอบใจมุมไหนก็ไปถ่ายรูป แต่ว่าอากาศที่ร้อนอบอ้าวเพราะว่าฝนจะตก ทำให้เราผ่านพัดลม หรือว่าตรงไหนติดเครื่องปรับอากาศ ก็แกล้งยืนแช่นาน ๆ ใครที่รู้ทันก็แอบหัวเราะกันอยู่ในใจ..!

    จนกระทั่งเดินวนออกมาทางด้านหลัง ซึ่งสมัยก่อนน่าจะเป็นสวนขวัญ มีกำแพงลักษณะศิลปะมุสลิม ไม่ใช่ศิลปะชวา เนื่องเพราะว่าเป็นสีขาวล้วน ไม่ใช่สีอื่น "ท่านอาจารย์ซี" บรรยายให้พวกเราฟังแล้ว "ลุงซอนนี่" มัคคุเทศก์ ก็พาเดินอ้อมออกประตูด้านหลัง บอกว่าจะพาไปดูพระราชฐานเก่า ซึ่งในสมัยที่ดัตช์ หรือว่าฮอลแลนด์ หรือเนเธอร์แลนด์มายึดชวานั้น องค์สุลต่านได้สร้างอุโมงค์ใต้ดินเป็นทางหนีทีไล่เอาไว้ ทางด้านหลังนี้น่าจะเป็นหมู่บ้านศิลปิน เพราะเห็นมีทั้งช่างวาดภาพ ช่างแกะสลัก และคนทำขนมอะไรมากมายเต็มไปหมด

    พวกเราเดินไปจนกระทั่งถึงบริเวณที่หน้าตาเหมือนกับป้อมปราการเตี้ย ๆ เข้าไปแล้วเห็นอุโมงค์จริง ๆ แต่ว่ามีนักดนตรีไปเล่นดนตรีสนุกสนานอยู่ในอุโมงค์ ซึ่งถ้าใครชอบคาราโอเกะก็จะดีมาก เพราะว่าเสียงก้องสะท้อนกระหึ่มดีเหลือเกิน..!
     
  5. iamfu

    iamfu ผู้ดูแลเว็บบอร์ด ทีมงาน ผู้ดูแลเว็บบอร์ด

    วันที่สมัครสมาชิก:
    25 กันยายน 2008
    โพสต์:
    25,476
    กระทู้เรื่องเด่น:
    3,311
    ค่าพลัง:
    +27,032
    เมื่อเดินมาจนถึงบริเวณที่เป็นพระราชฐานเก่าปรักหักพัง พวกกระผม/อาตมภาพก็ถอยหลังออกมารอ "ท่านอาจารย์ซี" จึงชี้ให้ดูสถานที่สำคัญ ก็คือบริเวณที่ละหมาด แต่ความจริงเป็นอุโมงค์หลบภัยของเหล่าสุลต่านและเชื้อพระวงศ์

    กระผม/อาตมภาพถ่ายรูปแล้ว "ลุงซอนนี่" บอกว่าให้เดินย้อนกลับไปทางเก่า แล้วไปรอที่หน้าพระราชวังน้ำ กระผม/อาตมภาพอาศัยจำทางได้ดี จึงเดินย้อนกลับไปรออยู่ที่สวนขวัญด้านหลัง รอกันค่อนข้างนานจน "ลุงซอนนี่" มารับแล้วพาเราเดินอ้อมไปด้านหน้า ปรากฏว่าคณะส่วนหนึ่งมาอยู่ด้านนี้แล้ว ที่แท้เขาเดินต่อจากบริเวณที่ชมไม่ไกลก็โผล่ออกมา กลายเป็นว่ามารอพวกเราเสียนาน..!

    จากนั้น "ลุงซอนนี่" มัคคุเทศก์ ก็พาพวกเราเดินซอกแซกไปตามซอยเล็กซอยน้อย จนกระทั่งโผล่ไปถึงสถานที่ใหญ่โตโอ่อ่า "คุณลุง" บอกว่าเป็น "Prince House" ซึ่งถ้าเป็นบ้านเรา ก็น่าจะเป็นตำหนักเจ้าชายอะไรประมาณนั้น แต่ว่านี่เป็นภัตตาคารที่พวกเราได้จองเอาไว้

    เมื่อเห็นว่าอาหารเขาพร้อม ก็ตักอาหารบุปเฟต์กันตามใจตนเอง โดยที่ "คุณนวลจันทร์ เพียรธรรม" ประธานคณะกรรมการบริษัทเอ็นซีทัวร์ อุตส่าห์ไปสั่งเอเยนต์ทางด้านนี้ที่ชื่อ "คุณแมรี่" ให้หาทุเรียนพื้นเมืองมาเลี้ยงพวกเราด้วย แต่กระผม/อาตมภาพนั้นเป็นคนไม่ฉันทุเรียนมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว เพราะว่าถ้าฉันเข้าไปคำหนึ่ง ก็จะความดันขึ้นปวดหัวไป ๒ - ๓ วันเป็นอย่างน้อย..!

    ส่วนท่านอื่น ๆ พอเห็นทุเรียนทั้งสีและกลิ่น ซึ่งเป็นที่นิยมของชาวปักษ์ใต้เรา แต่ถ้าเป็นทางด้านกรุงเทพฯ เขาเรียกว่า "ปลาร้า" ก็เลยขายไม่ออก..! ในขณะที่คนใต้ไปกินทุเรียนกรุงเทพฯ ก็จะบอกว่า "ยังไม่สุก" กลายเป็นอะไรที่ขำแต่หัวเราะกันไม่ออก..!

    ครั้นรับประทานอาหารกลางวันกันเสร็จเรียบร้อย เข้าห้องน้ำแล้ว ก็ไปชมตำหนักบรรทม ที่เขาเรียกว่า "Prince House" แล้วก็ออกมารอ เนื่องเพราะว่าพลขับชัตเทิลบัสนั้น จะต้องไปละหมาดเสียก่อน จึงรอจนกระทั่งเที่ยงกว่า เลยเวลาละหมาดแล้ว เขาถึงได้มารับพวกเรา

    วิ่งตรงตามกันออกไปด้านนอก จนกระทั่งมาถึงที่จอดรถบัสของเรา ก็ลงเปลี่ยนรถ วิ่งต่อไปยังสถานที่ทางพระพุทธศาสนา ชื่อว่าวัดโซจีวัน ถ้าเป็นภาษาบาลีก็ประมาณว่า "สุชีวัน" พวกเราต้องเข้าไปในถนนเล็ก ๆ และคับแคบมาก ซึ่งบางช่วงนั้นก็มีสายไฟ หรือสายโทรศัพท์ หรือสายอินเตอร์เน็ตก็ไม่รู้ ?เด็กรถของเราต้องเอาไม้ไปค้ำ เพื่อที่จะให้รถวิ่งลอดไป ต้องยอมใจโชเฟอร์ของเราจริง ๆ เพราะว่าถนนเล็กกว่ารถนิดหน่อย ทำเอาพวกเราสามารถเดินทางไปได้โดยที่ไม่มีอะไรติดขัด ใจพี่สุดยอดน่าชื่นชมมาก..!
     
  6. iamfu

    iamfu ผู้ดูแลเว็บบอร์ด ทีมงาน ผู้ดูแลเว็บบอร์ด

    วันที่สมัครสมาชิก:
    25 กันยายน 2008
    โพสต์:
    25,476
    กระทู้เรื่องเด่น:
    3,311
    ค่าพลัง:
    +27,032
    จนกระทั่งเวลา ๑๓.๒๕ น. ก็มาถึงวัดโซจีวัน ซึ่งเมื่อซื้อตั๋วเดินเข้าไปด้านในแล้วก็เห็นวิหารหลังใหญ่ "ท่านอาจารย์ซี" ได้บรรยายว่า "น่าจะเป็นวิหารที่สร้างสมัยพระราชินีประโมธวรรธนี แห่งราชวงศ์ไศเรนทร์" แต่ดูการสร้างแล้วค่อนข้างที่จะเรียบง่าย แล้วพวกเราก็สามารถค้นพบในหมู่ก้อนหินที่ปรักหักพังอยู่ว่า มีรูปของพระโพธิสัตว์จริง ๆ แปลว่าเป็นวัดของพระพุทธศาสนามหายาน

    ครั้นถ่ายรูปหมู่ถ่ายรูปเดี่ยวกันแล้ว ทางด้านพลขับของเราก็พาวิ่งต่อไปยังวัดอีกแห่งหนึ่ง ซึ่งมีชื่อว่าวัดเพลาซัน ถ้าหากเขียนเป็นภาษาไทย คนจะอ่านเป็น เพ-ลา-ซัน เป็นวิหารคู่ที่เชื่อกันว่าองค์หญิงและองค์ชาย ร่วมกันสร้างให้กับบุพการีของตน รอบข้างยังมีบรรดาก้อนหินเก่า ๆ ที่รื้อออกมากองพะเนินเทินทึก บรรดาช่างตลอดจนกระทั่งเหล่านักโบราณคดี คงมีโอกาสเล่นการ "ต่อจิ๊กซอว์" กันไปอีกหลายปี..!

    พวกเราเมื่อชมสถานที่กันเรียบร้อย กระผม/อาตมภาพบอกว่า "ถ้าหากว่าเรามาทางด้านนี้ก่อน ทางด้านมหาวิหารพราหมณันท์ เราอาจจะเจอฝนตก เนื่องเพราะว่าโปรแกรมเก่านั้น เราไปทางมหาวิหารพราหมณันท์ก่อน แต่ในเมื่อมาทางด้านนี้ก็ต้องถือว่าเลยตามเลย" ซึ่งความจริงวัดโซจีวันก็ดี วัดเพลาซันก็ดี ตลอดกระทั่งมหาวิหารพราหมณันท์นั้น อยู่ในเขตอำเภอพราหมณันท์ทั้งหมด

    พวกเราวิ่งย้อนออกมาไม่ไกลก็มาถึงบริเวณมหาวิหารพราหมณันท์ ซึ่งปีนี้ปรับปรุงจนกระทั่งจำแทบไม่ได้อีกเหมือนกัน ดูเจริญก้าวหน้ามากกว่า ๑๔ ปีที่แล้วหลายเท่า โดยเฉพาะเมื่อซื้อตั๋วแล้วมีการแจกน้ำเย็นให้ด้วย พวกเราเดินเข้าไปทางด้านในท่ามกลางฝนตกเปาะแปะ จนกระผม/อาตมภาพต้องบอก "ท่านปู่อินทร์" กับ "ท่านปู่จันทร์" ว่า "ตอนนี้ขอเถอะ..เพื่อที่จะไม่ให้งานกร่อย คืนนี้ค่อยไปตกหนักก็แล้วกัน..!"
     
  7. iamfu

    iamfu ผู้ดูแลเว็บบอร์ด ทีมงาน ผู้ดูแลเว็บบอร์ด

    วันที่สมัครสมาชิก:
    25 กันยายน 2008
    โพสต์:
    25,476
    กระทู้เรื่องเด่น:
    3,311
    ค่าพลัง:
    +27,032
    จากนั้นกระผม/อาตมภาพ ก็เดินนำทุกคนเข้าไปทางด้านใน ถ่ายรูปหมู่กันแล้ว "ท่านอาจารย์ซี" จะนัดแนะพวกเราว่าเวลาเท่าไรไปเจอกันที่ทางออก เพื่อที่จะไปยังวัด Sewu อีกแห่งหนึ่ง แต่ "ลุงซอนนี่" บอกว่า "ถ้าหากว่าให้แยกย้ายกัน อาจจะหลง เพราะว่าสถานที่กว้างใหญ่มาก ดังนั้น ...ถ้าเป็นไปได้ก็ขอให้เดินตามกันไปทั้งหมด" แต่กระผม/อาตมภาพเมื่อถ่ายรูปหมู่แล้ว ก็ขอแยกไปเดินเดี่ยว เนื่องเพราะว่าครั้งที่แล้วเดินไปดูเสียจนทั่วทุกวิหารแล้ว โดยเฉพาะภายในที่มืด ๆ ถ่ายรูปก็ไม่ได้อย่างใจ แล้วอีกอย่างหนึ่ง นักท่องเที่ยวโดยเฉพาะเด็กนักเรียนเต็มไปหมด ไม่อยากที่จะไปเดินเบียดกับเขา จึงเดินด้านนอกอ้อมไปด้านทางออกเลย

    เมื่อถ่ายรูปบริเวณทางออกนั้นเรียบร้อยแล้ว กระผม/อาตมภาพก็นั่งส่งงาน โดยที่มีบรรดาเด็กนักเรียน น่าจะระดับมัธยม เดินออกมาเป็นร้อย ๆ คน แต่ละชุดก็มากัน ๑๐ คน ๒๐ คน พอเห็นกระผม/อาตมภาพก็ขอถ่ายรูปด้วย โดยที่แต่ละคนก็มีทีมีท่าของตนเอง ตะโกนบอกว่าให้ทำท่าไหนก็ทำกันอย่างพร้อมเพรียง ทำเอากระผมหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก จนกระทั่งญาติโยมต่าง ๆ พอเห็นเข้า ก็มาขอถ่ายรูปบ้าง ชุดแล้วชุดเล่า จนคิดว่า "นี่ถ้าเก็บเงินค่าถ่ายรูป น่าจะได้หลายสตางค์..!"

    จนกระทั่งพวกเราเดินทะลุออกมา จึงได้ถ่ายรูปหมู่พระร่วมกันตรงนี้ แล้วเดินตามมัคคุเทศก์ของเราตรงไปยังทางออก ซึ่งกระผม/อาตมภาพรู้จักดีอยู่แล้ว จึงเดินนำไปก่อนเลย เพราะว่าบริเวณนี้มีวัดเล็ก ๆ อีก ๓ แห่ง ประกอบไปด้วย วัด Lumbung วัด Bubrah และวัด Sewu ซึ่งวัด Bubrah นั้น กระผม/อาตมภาพคิดว่าน่าจะเป็น "วัดภูผา" หรือว่า "วัดบุปผา" ในภาษาไทยของเรา

    เมื่อเดินลัดเข้าไปถึงก็ถ่ายรูปภายในภายนอกก่อน โดยที่มี "ท่านอาจารย์ซี" นำคณะส่วนใหญ่บรรยายตามมาห่าง ๆ ว่า "มหาวิหารพราหมณันท์นั้นเป็นของฮินดู แต่ว่าวัดเล็กทั้ง ๓ แห่งนี้เป็นของพุทธ และสร้างยุคไล่เลี่ยกับมหาวิหารบุโรพุทโธ เพียงแต่ว่าเป็นวัดที่เล็กกว่า ความสนใจของคนจึงน้อยลง"

    พวกเราเดินมาจบที่ทางด้านวัด Sewu ฟังบรรยายเสร็จแล้วก็เดินไปตามทางออก เจ้าประคุณเถอะ..วันนี้กระผม/อาตมภาพ ซึ่งปกติถ้าอยู่วัดก็เดินบิณฑบาตวันละ ๕ กิโลเมตร แต่วันนี้เดินเกิน ๕ กิโลเมตรแน่นอน โดยเฉพาะจากวัด Sewu เดินไปทางออก คาดว่าไม่ต่ำกว่า ๒ กิโลเมตร เป็นห่วงแต่ "คุณนวลจันทร์ เพียรธรรม" ประธานคณะกรรมการบริษัทเอ็นซีทัวร์ ว่า "คุณนายแม่" ของเราอายุ ๘๐ กว่าปีแล้ว จะเดินไหวหรือเปล่าก็ไม่รู้ ?
     
  8. iamfu

    iamfu ผู้ดูแลเว็บบอร์ด ทีมงาน ผู้ดูแลเว็บบอร์ด

    วันที่สมัครสมาชิก:
    25 กันยายน 2008
    โพสต์:
    25,476
    กระทู้เรื่องเด่น:
    3,311
    ค่าพลัง:
    +27,032
    พอดีเดินผ่านกรงบรรดากวางต่าง ๆ ทั้งกวางม้าแบบบ้านเราและกวางดาว ตลอดจนกระทั่งเจ้านกยักษ์คัสโซวารี่ ก็เลยชวนกันมาเลี้ยงกวางเลี้ยงนกกันตรงนี้เอง เพื่อที่จะรอให้คณะใหญ่ตามมาทัน บรรดาเจ้ากวางตัวใหญ่ก็พยายามเบียดมาแย่งผักบุ้ง จนกระทั่งกระผม/อาตมภาพต้องนั่งลง แล้วเจ้าตัวเล็กยื่นหน้าออกตามร่องกรงมาจึงกินได้ แต่พอไปเลี้ยงเจ้านกยักษ์คัสโซวารี่ ไอ้เจ้านี่ฉลาดเกินกว่าที่จะคิด ส่งไปให้กี่ชิ้นก็จิกแล้ววาง จิกแล้ววาง..!

    จนกระทั่งกระผม/อาตมภาพเห็นว่า "เอ็งจะตุนมากเกินไปแล้ว..!" จึงเดินเลยไปเลี้ยงทางด้านกวางดาว แต่พอเหลือบตามาเห็น เห็นเจ้านกยักษ์ตั้งหน้าตั้งตากินผักบุ้งแล้วก็ขำ เออ..ไม่นึกว่าสัตว์จะมีความฉลาดขนาดนี้ พูดง่าย ๆ ก็คือ "ตุนไว้ก่อน พ่อสอนไว้" ประมาณนั้น จนกระทั่งพวกเราส่วนใหญ่มาช่วยกันซื้ออาหารเลี้ยงสัตว์ น่าจะเหมาผักบุ้งเขาจนหมดรถอย่างแน่นอน..!

    เมื่อเลี้ยงกวางกันและพักหายเหนื่อยแล้ว ก็เดินมาที่ทางออก ซึ่งเป็นเครื่องนับแบบหมุนได้ ครั้นออกมาแล้วถึงได้เห็นว่า เขาบังคับให้ผ่านร้านค้า ทางด้านซ้ายส่วนใหญ่แล้วก็จะเป็นน้ำดื่ม ตลอดจนกระทั่งอาหารเล็ก ๆ น้อย ๆ ส่วนทางด้านขวานั้น เมื่อเราเดินอ้อมไปก็จะอยู่ทางด้านซ้าย เป็นทางออกทั้งหมด ๖ ซอยด้วยกัน แต่ละซอยล้วนแล้วแต่มีร้านค้าขายเสื้อผ้าข้าวของต่าง ๆ สารพัดสารเพ แต่ละซอยก็นับเป็นร้อย ๆ ร้าน..!

    พวกเราเดินออกมาจนกระทั่งถึงสถานที่จอดรถ ขึ้นรถได้และเช็คจำนวนคนแล้ว ก็นัดแนะการเดินทางวันพรุ่งนี้ ว่าจะเป็นเวลาไหนดี ? สรุปแล้วก็ออกตัวเลข ๖ - ๗ - ๘ ตามเดิม เมื่อมากันครบถ้วน ก็ตรงกลับไปยังโรงแรมที่พัก ก็คือ "โรงแรม ๑๐๑ บ้านเฮา" มาถึงตอน ๖ โมงเย็นพอดี ต้องบอกว่าเป็นอะไรที่ไม่สะดุดตา เพราะว่ามาเข้าพักตอนค่ำเหมือนคณะอื่น จัดการซักผ้าและสรงน้ำแล้ว จึงมาบันทึกเสียงธรรมจากวัดท่าขนุนอยู่ในขณะนี้

    สำหรับวันนี้ก็ขอเรียนถวายพระภิกษุสามเณรของเรา และบอกกล่าวแก่ญาติโยมแต่เพียงเท่านี้

    พระครูวิลาศกาญจนธรรม, รศ.ดร.
    เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน
    วันศุกร์ที่ ๒๐ พฤศจิกายน พุทธศักราช ๒๕๖๙
    (ถอดจากเสียงเป็นอักษร โดย เผือกน้อย)
     
สถานะของกระทู้:
กระทู้ถูกปิด ไม่สามารถโพสต์ตอบกลับได้

แชร์หน้านี้

กำลังโหลด...